Het verhaal bij “I heard the bells on Christmas day”

“I heard the Christmas Bells” is een kerstlied, gebaseerd op het gedicht “Christmas Bells” uit 1863 van de Amerikaanse dichter Henry Wadsworth Longfellow.
Het vertelt over de wanhoop van de verteller bij het horen van kerstklokken; haat heerst en is zo sterk dat het het lied van “vrede op aarde en in de mensen een welbehagen”, bespot.
Het gedicht sluit af met de hoop dat de kerstklokken hernieuwde vrede onder de mensen zal brengen.

Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, trad de oudste zoon van Longfellow, Charles Appleton Longfellow, als soldaat in het leger, zonder de zegen van zijn vader.
In een brief van 14 maart 1863, werd Longfellow geïnformeerd, dat Charles was vertrokken.
“Ik heb lang geprobeerd om de verleiding, te gaan zonder uw toestemming, te weerstaan, maar ik kan niet langer wachten”, schreef hij. “ Het voelt als mijn plicht om te doen wat ik kan voor mijn land, ik zou zelfs mijn leven geven als dat nodig zou zijn”.
Charles werd al snel gepromoveerd tot luitenant en in november van dat jaar, werd hij zwaar gewond tijdens de Slag van New Hope.
In combinatie met het recente verlies van zijn vrouw tijdens een brand, werd Longfellow geïnspireerd om “The Christmas Bells” te schrijven.

Pas in 1872 werd het gedicht op muziek gezet.

De Engelse organist, John Baptiste Calkin, gebruikte een oude melodie uit 1848. De versie van Calkin was lang de standaard versie. Onder anderen Elvis Presley, Steven Curtis, Johnny Cash en Jimmy Rodger hebben het lied opgenomen in deze versie.
In 2011 zette de Britste pianist/componist, Jack Gibbons, als geassocieerde kunstenaar bij het “Davis & Elkin College” het op nieuwe muziek.
De eerste uitvoering daarvan was op 4 december 2011 door het Davis & Elkins College Choir.